Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Αφάνεια

Αφάνεια?!? ΑΦΑΝΕΙΑ?!?!?! Α-fuckin-ΦΑΝΕΙΑ?!?! OHHHH!!! Ladies and gentlemen ήρτα πίσω τζιαι έχω έναν εγωισμόν ως τζιειπάνω. Όποιος θέλει να μου μιλήσει να το σκεφτεί τζιαι δεύτερη τζιαι τρίτη φορά γιατί είμαι καυστικός πλέον.

Τζιαμαί που νομίζεις ότι εκέρδισες μιαν μάχη χάννεις τον πόλεμο. Πως γίνεται ένας άθθρωπος να θέλει να πεθάνει που το σιέρι το ΔΙΚΟΝ του???? Εν το κατάλαβα τούτον ακόμα. Πως ξεκινά μια αυτοκτονία? Πως μπορεί ένας άνθρωπος να φεύκει που το σπίτι του μιαν καλήν ημέρα τζιαι να μεν γυρίσει ποτέ ξανά ζωντανός?? Πως γίνεται να φιλάς τα παιθκιά σου, τους γονιούς σου, τους φίλους, τα αδέρφκια σου τζιαι να φκαίνει της πόρτας τζιαι να πιάννεις τη στράτα να πάεις να σκοτώσεις τον εαυτό σου????

Εν εγωιστική πράξη ναι... Μπορεί μια τελευταία εγωιστική πράξη όμως να σε ονομάσει εγωιστήν ες αεί σβήννοντας δεκαετίες καλοσύνης τζιαι προσφοράς τζιαι αγνότητας?? Τζιαι μπορεί να φταίει μια γεναίκα για τούτα??? Μπορεί για μιαν γυναίκα να αφήκεις πίσω σου ούλλους τζιείνους που αγαπάς τζιαι κυρίως τζιείνους που σ'αγαπούν????

Γίνεται να συγχωρεθείς ποτέ για φόνο εναντίων του θεού??? Τζιαι ακόμα τζιαι να συγχωρεθείς βρίσκει ποτέ ηρεμίαν η ψυσιή σου?? Τζιαι αν επιζήσεις??? Ποιό βάρος κουβαλάς?? Ότι επροσπάθησες να σκοτωθείς τζιαι απέτυχες τζιαι αναλόγως πως το έκαμες, στιγματίζεσαι, έννεν?? Είτε δημοσίως, είτε ιδιωτικώς, είτε προσωπικώς...

Ακόμα δεν εκατάλαβα πως γίνεται να πεθάνεις που το σιέρι σου...ποιοί εν οι δαίμονες που σε κουντούν προς τα τζιεί.

Έσιει ένα βιβλίο που το λαλούν Book of Sunshine, εν αντιθέσει με το Book of Shadows. Τζιειμέσα εξηγούνται ούλλα. Είμαστεν τόσον κοινωνικά ρατσιστές ρε γαμώ το που εν αφήννουμεν τον συνάνθρωπο μας να ανασάνει. Βιαζούμαστεν να τον μειώσουμεν τζιαι να τον κατηγορήσουμε για τη φάτσα του, το χρώμα του, τη θρησκεία του, τες ατέλειες τζιαι τα ελαττώματα του για να νιώσουμεν εμείς καλύτερα για τα δικά μας. Στο τέλος τι γίνεται??? Τζιείνο το άτομο ΦΕΥΚΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Χωρίς να καταλάβεις τίποτε. Πρέπει να παεις στην κηδεία κάποιου που αγαπάς τζιαι που απέτυχες να κρατήσεις στη ζωή που του άξιζε.

Επειδή ΦΟΑΣΑΙ. Φοάσαι να ζήσεις, να διεκδηκήσεις, να πεις "σ'αγαπώ", να παραδεχτείς τα λάθη σου τζιαι ακόμα περισσότερο να παραδεχτείς τα ΚΑΛΑ σου. Μπορείς να σταθείς μπροστά που έναν καθρέφτη τζιαι να πεις "είσαι όμορφος γαμώ το"?? Μπορείς να θκιαβάσεις τζιείνα που έγραψες την ώραν του ΠΟΝΟΥ σου τζιαι να πεις "γράφω ωραία...πρέπει να γράψω τζι άλλα"?? Αντιθέτως κάθεσαι τζιαι μιζεριάζεις τζιαι κάμνεις δίαιτες που σου γαμούν τα συστήματα σου τζιαι σκίζεις τα γραπτά που με τόσο κόπο έφκαλες που μέσα σου για να μεν πνιείς στα δάκρια τζιαι κανένας εν έρκεται να σου πιάσει το σιέρι τζιαι να σου πει "ηρέμισε...είμαι δαμαί τζιαι εν να παν ούλλα καλά..".

Άμμαν γυρίσω να φύω τζιαι που σένα εν να βουρίσεις πίσω μου. Πάντα έτσι γίνεται. Εβαρέθηκα να ΑΚΟΥΩ ότι αξίζω αλλά να μεν το βλέπω στες αντιδράσεις. "Εν εγνώρισα ξανά άνθρωπο με τόσο μεγάλη καρδιά σαν εσένα, λυπούμαι που σου φέρθηκα έτσι, αξίζουν σου πάρα πολλά". Ναι λυπάσαι. Λυπάσαι γιατί έδωκα σου την ευκαιρία τζιαι έφτυσες με. Μιαν ημέρα θα φύω ξαφνικά τζιαι κανένας εν θα νοιαστεί. Τζιαι τούτο εν να το ΕΠΙΔΙΩΞΩ.

Εν μπορείς να διαγράφεις τζιαι μετά να ζητάς πίσω ρέστα. Εν γίνεται να αφήνεις κάποιον που εν έτοιμος να αυτοχειρίσει στο έλεος του θεού. Ο θεός εν έσιει έλεος για κανένα ζωντανό, τούτο εν το τίμημα της απόλυτης ελευθερίας. Πως γίνεται, αλήθκεια, να με αφήνεις να πεθάνω? Αν δεν ήταν οι Ερινύες μου να με σώσουν εν θα την εγλύτωνα.

Κανεί προσευχές. Κανεί να πέφτω στα γόνατα. Η αγάπη μου εν τζιαμαί. Όποιος την γουστάρει ας την πιάει. Εγώ εν θα είμαι διαθέσιμος πλέον.

"Καιρός να ζήσουμε παιδί μου, ξημερώνει."

Εν είσαι αφανής. Είσαι απούσα.
Ούτε τοίχους έσιει πλέον, ούτε πόρτες (είτε ανοιχτές, είτε κλειστές), μόνον ερείπια.

Τζιαιρός να σιύψουμεν τη κκελλέ μας τζιαι να ζήσουμεν όπως τη μάζα. Μόνο τζιαι μόνο γιατί εν έσιει άλλον τρόπο να ΖΗΣΟΥΜΕΝ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: