Prostii Menya

''Errare humanum est, perseverare autem diabolicum".

Δηλαδή: "Το σφάλλειν ανθρώπινον, το εμμένειν δαιμονικόν".

Πόσες φορές πρέπει να κάμεις το ίδιον το λάθος ξανά τζιαι ξανά ρε Ξενή...; Πόσες γαμώ το;; Εν έμαθες ακόμα να κάθεσαι στ'αυκά σου; Τι άλλον πρέπει να συμβεί δηλαδή ρε φίλε;!;!

Έχουμεν να κάμουμεν πολλά τζιαι να πούμεν λλία σαν πάμεν πίσω. Ευτυχώς που εκόντεψεν τζιαι ο τζιαιρός. Σιγά-σιγά να πάμεν έσσω μας...τζιαι πάλαι πίσω μετά. Αδημονώ...
Ξέρεις γιατί;

Γιατί...

"Τόσον τρομερός τζιαι βροντερός, ο πόνος της καρθκιάς μου...τζιαι μυστικός που τους πολλούς, να τον ηξέρουν λλίοι. Ανακαλύπτω κάθε μέρα πως, απ'όσον τον ενόμιζα, εν μιαλλύττερος, τζι ακόμα πιο βαθύς...ακόμα πιο απύθμενος. Τα σωθικά πάντα πονούν, τα μμάθκια μέσα-μέσα κλαίσειν, αμμά έσιει, το πονεμένον, του έρωτα, χαμόγελον, μιαν γλύκαν που στον κόσμον ούλον εν θα βρεις, όσον τζι αν τον γυρίσεις. Άθθρωπε, πριν να πεις πως καρτερώντας ευκαιρίες που εν θά'ρτουν, είμαι μαλάκας, τζιαι πριν την Αγάπην μου, να πεις, του πεζοδρομίου πόρνην, σκέφτου καλά τζιαι ζύγιασε τα λόγια με τον νουν σου. Κάθε ημέραν που ξυπνώ τζιαι ξαναννοίουν τα μμάθκια μου, πριχού να ξανακλείσουν, ευκαριστείαν εις τον θεόν θκιώ με την ψυσιήν μου, που αξιώθηκα τζιαι σήμμερα να ξαναζωντανέψω, να δω τζιαι λλίην ζωήν γλυτζιάν τζιαι να ξαναστερέψω... Να μεν έχω που να σταθώ τζιαι που τον νήλιον μοίραν, την νύχταν νά'μαι κούλλουφος τζιαι μανιχός την μέραν. Αμμά 'ξερε άδρωπε σκλερέ, μαλάκα, καρκιοτρύπη, τα του έρωτος εγκλήματα, σκληρά, πιερώνουνται με το ίδιον νόμισμαν, έσιε το μες τον νουν σου.
Εν τροχός τζιαι γυρίζει που να μείνουν μαύρα..."

Μεν ξηάννεις, όμως, τζιερά, "Το σφάλλειν, ανθρώπινον, το συγχωρείν θείον".

Όποιος πιστεύκει τζιαι μπορεί να 'ρτει να μας γλυτώσει...

"Τώρα που μήτε ο έρωτας μήτε η φιλία της φέρνει,
μήτε κι αυτό το μίσος μου παρηγοριάν, α, πώς
η ώριμη θλίψη μου κατά καιρούς τα περασμένα γέρνει,
της νιότης μου καρπός!"

-Κ.Καρυωτάκης-

Νηπενθή, Νοσταλγικά, "Τώρα που μήτε ο έρωτας..."

Υ.Γ. Είσαστεν ούλλοι ευπρόσδεκτοι να έρτετε στο Kingston, στη Λεμεσό, να μας ακούσετε σε ελληνικόν ροκ το Σάβατον 24 του Δεκέμβρη. Υπόσχομαι σας εν νά'σιει πολλήν ενέργειαν η νύχτα τζιαι εν να είμαι παραπάνω που ενθουσιασμένος να μας κάμετε την τιμήν να παρευρεθείτε (είτε ανώνυμα, είτε επώνυμα)!

Ιδού το αίσθημαν της νοσταλγίας ακουστικοποιημένον...

Pravda

Γιατί μερικές φορές νιώθεις ότι πρέπει να ξεκινήσεις που το Μηδέν...; Το πραγματικό Μηδέν, τζιείνον που εν έσιει υπό του, τίποτε. Γιατί νιώθεις ότι ούλλοι γυρών σου λεν ψέματα...; Πολλά ψέματα... Απρεπή, ίσως τζιαι εγκληματικά κάποιες φορές.

Ανήκουστα πράματα...; Εν νομίζω...σε ούλλους μας είπαν κάποτε ψέματα, τζιαι αντιστοίχως ούλλοι μας κάποιες που τζιείνες τες φορές εκαταλάβαμεν το. Το αίσθημα της προδοσίας, ειδικά αν ήταν κάποιος που εμπιστευτήκαμεν, αγαπήσαμεν ίσως, εν ανυπέρβλητο, τζιαι ΠΟΝΕΙ. Σε άλλες περιπτώσεις εξαγριώνει, τζιαι ωθεί τον προδομένο σε πολλά ακραία συναισθήματα. Άλλον να τα λαλούμεν τζι άλλον να τα ζούμεν...

Γιατί έπρεπε να πεις ψέματα....; Τόσα πολλά τζιαι περίεργα τζιαι μεγάλα ψέματα... Για να δεις αν περνά η πογιά σου; Για να δεις πόσα θύματα εν να σε πιστέψουν; Για να κερδίσεις λίγη σημασία ίσως...; Τζιαι μετά...; Μετά ήταν να την γλυτώσεις ενόμισες; Έχω οργήν να ξαπολύσω πάνω σου, θρήνον να γεμώσω την καρθκιάν σου... Απόλυτο μίσος.

Ο Πυθαγόρας λέει η αποχή από τις σαρκικές απολαύσεις εξυψώνει το πνεύμα. Συμφωνώ. Ακράδαντα. Οξά...; Μάλλον όι τζιαι τόσον ακράδαντα. Οι κραδασμοί της ζωής μου εν πολλοί, πάρα πολλοί. Εβίασα όλα όσα επίστευκα, όλα για τα οποία επάλεψα, για ένα σαβουρογαμήσι του κερατά. Κυριολεκτικά.

"Πόσες οκκάδες λάθη βαραίνουν το αίσχος στην πλάτη μου...όργιον του αγίου, αναίσχυντο και σιωπηλό...
'Διαφύλαξε την συγκέντρωσην ημών στο απτόν, τον ευτκταίον και το εφικτόν...'μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού' γύναιου...του αήδιου αιδίου, του κατά φαλλού παραπετάμενον...το κρύψον τον ήλιον και το φως...και το φώς...το δίδον ημών πόνον ιλαρόν και σατανικόν δια στόμφου...το απολύτως καταστροφικόν...'
Πάρε με Κύριε από το χέρι και οδήγησέ με σπίτι... Βγάλε με από τον βόθρον της ακολασίας. Κάνε με πάλι παιδί... Δώσε στη σάρκα μου τη δύναμη της ψυχής μου και χάραξε τον δρόμο που χρειάζομαι να δω...
Πως μας έκαναν έτσι.....πως...."

*Το φώς με τόνο σημαίνει άνδρας, το φως χωρίς τόνο σημαίνει ηλεκτρομαγνητική ακτονοβολία που ανιχνεύεται από το ανθρώπινο αισθητήριο όργανο και εκλαμβάνεται ως αντίληψη αυτής με αποτέλεσμα την όραση.

Ακριβώς αυτό. Δεν βλέπουμε τίποτα. Ο κόσμος που καταλαβαίνουμε είναι μια παραίσθηση. Μια σύγχιση των ανθρώπινων αισθητηρίων οργάνων. Φως δεν υπάρχει, ήχος δεν υπάρχει, οσμή και γεύση, αφή...ανύπαρκτα. Είναι ψυχοσυνθετικά φαινόμενα σε σχέση με την ανθρωποκεντρική παρατήρηση του σύμπαντος. Εν ολίγοις, ομαδικές παραισθήσεις.

Ζούμεν το γαμημένον το Matrix τζιαι κορτώνουμεν για την πολύτιμην, υποτίθεται, ζωήν μας. Παλεύκουμεν να την επεκτεινουμεν τζιαι να την εδραιώσουμεν, να φκάλουμεν ρίζες. Προσπαθούμεν να μείνουμεν στην παραίσθησην όσα παραπάνω χρόνια μπορούμεν τζιαι μάλιστα πιστεύκουμεν πως όταν "ξυπνήσουμεν" έσιει τζιαι πάρακατω η περιπέτεια. Τζιαι όι μόνον τούτο! Πιστεύκουμεν ότι κάποιος άλλος, ανώτερος, μας έπλασεν τζιαι μας έδωκεν ζωήν, τζιαι επειδή τραβούμεν ότι τραβούμεν εν να μας δικαιώσει μετά θάνατον... Απελπισία, στρουθοκαμηλισμός, επίρριψη ευθυνών σε όποιονδήποτε άλλον εκτός που τους εαυτούς μας. Κλασσική αντίδραση αππωμένου μωρού που εν θέλει να παραδεχτεί ότι φταίει, τζιαι μάλιστα αποκλειστικά τζιαι κατηγορηματικά για ΟΥΛΛΑ του τα προβλήματα.

Έχει αποδεχθεί ότι η μέρα που ξημερώνει έσιει να κάμει με την συνολική μάζα των σκέψεων (ναι έχει επίσης αποδεχθεί ότι η σκέψη έσιει μετρήσιμη μάζα η οποία μάλιστα φεύκει, αφαιρείται δηλαδή που την συνολική μάζα του σώματος εν τη θνήσει), ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ των ζωντανών ανθρώπων (γιατί εν ηξεύρουμεν που παν οι υπόλοιπες) της προηγούμενης μέρας. Συγκεκριμένα έγινεν ένα πείραμα, που περιγράφεται τζιαι στο τελευταίο βιβλίο του Dan Brown, που εβάλαν έναν άθθρωπο μπροστά που έναν κρύσταλλο την ώραν που εσχηματίζετουν. Την μιά φορά εβάλαν τον να κάμνει χαρούμενες σκέψεις τζιαι την άλλην άσιημες. Μετά που χιλιάδες επαναλήψεις του συγκεκριμένου πειράματος επαρατηρήθηκεν ότι οι κρύσταλλοι των καλών σκέψεων ήταν πιο "εύμορφοι" τζιαι πιο ισχυροί τζιαι συμμαζεμένοι σε μοριακό επίπεδο. Άρα, ευκόλως συμπεραίνουμεν πως ότι δημιουργείται έσιει να κάμει με το αν σκεφτούμαστεν όμορφα ή άσιημα πράματα...εκαταλάβετε τωρά γιατί εν ξημερώνει άσπρη μέρα;;;

Όποιος γουστάρει να μου πει "μεν γίνεσαι αρνητικός, ο καλός Θεός θα φροντίσει για ούλλα" να ξαπλώσει λίον, να βάλει καμιάν κομπρέσσα, να δει λίον George Carlin τζιαι εν να του περάσει.

Za vashe zdorovye

Κάθεσαι μες τη γωνιούα σου τζιαι αναρωθκιέσαι αν εν ώρα σου να σηκωστείς να πάεις έσσω σου... Έσιει ώραν που το σκέφτεσαι αλλά εν κυάρεις να φύεις. Γουστάρεις να πίνεις γιατί νομίζεις ότι ξηάννεις... Έσιεις καμόν.. Ξέρεις ότι εν σου αξίζει πλέον να φορείς τα άγια τζιαι ιερά που με κόπον απέκτησες τζιαι με περηφάνειαν κουβαλάς κρυφά στο στέρνο σου για τζιαιρό... Άλλον το να πλέννεις την ψυσιήν τζι άλλον να πλέννεις το κορμίν...έννεν το ίδιο.

Πιστεύκω πολλά στη δύναμην του κρεμμαστού, ότι τζι αν είναι τούτο που "άλλοι κρεμάσαν σαν δικτάτορα ένα φυλακτό", αρκεί να σημαίνει κάτι για σένα. Κουβαλά την ενέργεια που του έδωκες να κουβαλά. Την αγάπην της μάνας σου ας πούμεν, την αγάπην του άλλου σου μισού, είτε ερωτικού, είτε αδελφικού, είτε φιλικού μισού, την δύναμην της απογοήτευσης που έγινεν κίνητρον για ζωή, ακόμαι τζιαι το μίσος που μόνον τζιείνον έμεινεν να σε κρατά ζωντανό. Ανάλογα για τον καθένα.

Εγώ κουβαλώ μεγάλην ευθύνην στο στήθος μου κρεμμούμενην. Έχω τον έναν άγιο που με πρόσεχεν πάντα γιατί τον άφηκα, το δακτυλίδι που θα μου θυμίζει πάντα το βαφτιστικό μου όνομα, ότι τζιαι αν με πω πάντα εν να είμαι απλά "τζιείνος πο'ν' μες την μητέρα γη". Το πιο σημαντικό που ούλλα όμως εν το ένα τζιαι μοναδικό πράμα που μοιράζουμαι με την αγάπην της ζωής μου, ένα φτερούι αγγελικόν, το ήμισυ τουλάχιστον γιατί το άλλον φορεί το Τζιείνη, η τζιερά της καρθκιάς μου. Όταν τούτα τα φυλακτά, που ποττέ εν τα φκάλλω που πάνω μου, δουν κάτι που ντρέπομαι εγώ ο ίδιος να δουν, γιατί νιώθω ότι θωρεί με η Αγάπη μου τζιαι η ψυσιή μου η ίδια (που ένα μέρος της "εκόλλησε" σε τζιείνην), τότε αυτόματα έχασα το δικαίωμα να τα φορώ....εν τα αξίζω πιόν.

Το αναφαίρετο δικαίωμαν μου όμως εν να συγχωρεθώ....
Τζιαι γι'αυτό πίνω, πέρκι ξηάσω τες ανομίες μου...
Εν απίστευτον σε πόσα κλάσματα του δευτερολέπτου μπορείς να γίνεις που άθθρωπος χτηνόν. Εν επίσης απίστευτον πόσες φορές μπορείς να επαναλάβεις το ίδιο λάθος.

Εμπήκα μες την Σπηλιάν του σατανά τζι εν ηξορτώννω νά βρω την τρύπαν προς το φως. Ούλλον τζιαι πιο βαθκειά τζιυλώ μες τες λάσπες, μες τα βορβόπηλα με τα σκουλούτζιαι τζιαι τα χτιτζιά.

Πλήρης απογοήτευση. Πλήρης απάρνηση. Πλήρες σαντάνωμαν.

Η μοναξιά τζιαι η μπακουριά ήταν τόσον απλή τζιαι εύκολη. Ίντα γυρεύκω εγιώ μες τα αγγούρκα, ξυπόλυτος...;

Χάτε, πιέ αλλό μιάν ρε Ξενή, τζι ώσπου πάμεν παλιόφιλε...

Ενόμιζα ότι μετά την υγείαν μου, την αγάπην μου, την ελπίδα μου, τους φίλους τζιαι την οικογένειαν μου, εν θα είχα άλλον τίποτε να χάσω. Κάθε φορά ανακαλύπτω ότι το πηγάδι μου εν απύθμενο τζιαι κάθε φορά που νιώθω στον πάτο, για άλλη μια φορά, χάννω την γην κάτω που τα πόθκια μου τζιαι βρίσκουμαι ξανά στο κενό.

Μετά την αξιοπρέπεια τί εν να ακολουθήσει; Η μουσική μου; Τζιαι μετά; Μετά η ζωή μου, αλλά εν θα έσιει σημασία πλέον γιατί εν θα είμαι εγώ αλλά ένα ζωντανό κενοτάφιο. Εν αρκεί μόνον να αντλεί τζιαι να διοχετεύκει η καρθκιά σου γαίμαν, θέλει τζιαι νάκκον θέληση για ζωή. Δαμαί που έμπλεξα όμως είμαι όπως την μούγια στον ιστόν της αράχνης. Ανήμπορος τζιαι μίζερος να καπηλεύομαι κάθε ανάσαν μου πριν το τέλος.

Γύρε αλλό 'ναν λαλώ σου...
Τύλιξε μου τζιαι μιαν πασιάν...οξά..;
Γάμα το, άψε ναρκίλαν.

Αναπολώ, νοσταλγώ, γεμώνουν τα μμάθκια μου, μπαίνω facebook, γράφω 3εις παραγράφους με τζιείνα που νιώθω, μετανιώνω που είμαι τόσο κλαψομούνης, σβήννω τα, στέλνω απλά μιαν καρδούλλα τζιαι ελπίζω ο παραλήπτης να καταλάβει τζιείνα που ήθελα να του πω μέσα που ένα παραθκιάνταλο ροζ σχηματούι...

Εκοντέψαν οι μέρες.....εκοντέψαν....μείνε συγκεντρωμένος ρε Ξενή γαμώ το...




*Εν νά 'θελα να σιονώσω μερικά ονόματα δαμέσα τζιαι να πω ΑΓΑΠΩ σας...αλλά εν κάμνει καμιά διαφορά... Θέλω να πιστέψω ότι τζιείνοι που τους αγαπώ, ξέρουν το. Αλλά μέσα μου είμαι σίουρος πως αν τζιαι γνωρίζουν το εν αδύνατον να το νιώσουν γιατί ελλείπονται φυσικής παρουσίας...Έμαθεν μου το η τζιερά μου τούτον. Όποιος έννεν κοντά σου που θέμαν απόστασης, εν μπορεί να'ν' κοντά σου ούτε ψυσιηκά. Διαφωνώ κάθετα αλλά τωρά που είμαι μίζερος ούλλον τούτο σκέφτουμαι.

Skazki na noch

Μπροστά στη θαλπωρή και τη γλυκιά ζεστασιά του τζακιού έριξε το βάρος του γέρικου, πια, κορμιού της, σ'εκείνη την παλιά πολυθρόνα με τον μαλακό αφρό. Βούλιαξε μέσα της και ζέστανε τα τρεμουλιαστά γόνατά της. Πιο πέρα ένα ξανθό κοριτσάκι χτένιζε μια κούκλα. Καθότανε κάτω στο χαλί με ανοιχτά ποδαράκια και περιποιώνταν τα μαλλιά της κούκλας της με προσήλωση. Θά'ταν δε θά'ταν τεσσάρω χρονών. Όταν η μικρή τελείωσε με την κούκλα σηκώθηκε, την απέθεσε με προσοχή στο τραπέζι και πλησίασε τη γιαγιά της.

-"Papushka...?", είπε το κορίτσι διακόπτωντας την απ'τις βαθειές, γηραιές, σκέψεις της.

-"Da moja lyubov...", απάντησε εκείνη σε βαριά ρώσσικα.

-"Τί έχεις γιαγιάκα μου...?", την ρώτησε ξανά λυπημένα.

Η ηλικιωμένη, άλλοτε πολύ όμορφη γυναίκα, αναστέναξε απόκοσμα. Μετά έριξε στο χαριτωμένο κοριτσάκι, που είχε τ'όνομά της, ένα κουρασμένο, όμως αληθινό, χαμόγελο.

-"Θες να πούμε ένα παραμυθάκι?", τη ρώτησε με πιο πρόσχαρο, τώρα, τόνο.

Η μικρή Ξένια κούνησε χαρούμενα, καταφατικά, το κεφαλάκι της και αρπάζοντας την κούκλα της απ'το τραπέζι, πήγε να καθίσει στα γόνατα της γιαγιάς της.

-"'Ελα 'δω μικρό μου", είπε 'κείνη και το πρόσωπό της τώρα έλαμπε από αγάπη γι'αυτό το μικροκαμωμένο κοριτσάκι.

Την κάθισε στα γόνατά της και την έκλεισε στις αγκάλες της. Όταν η σιωπή της μικρής πρόδωσε την προσήλωσή της και την προσμονή της για το παραμύθι, η γριά Ξένια άρχισε...

"Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια πολύ μακρινή χώρα, που ο ήλιος δεν κρύβεται ποτέ, ζούσε μια πολύ δυστυχισμένη κοπελίτσα... Ήταν όμορφη και καλοσυνάτη και όλοι μίλαγαν γι'αυτήν στο βασίλειο της χώρας του ηλίου. Το αληθινό τη ταλέντο όμως ήταν το τραγούδι. Μπορούσε με το τραγούδι της να μαγέψει όποιον ήθελε. Κάποιοι, ακόμα, έλεγαν ότι μπορούσε να κάνει μέχρι και τους βράχους να κλάψουν τραγουδώντας τους...
Η ίδια όμως ήτανε πολύ μοναχική και τραγουδούσε μόνο για να εκφράσει τη δυστυχία της...", έκοψε το παραμύθι για να πάρει μιαν ανάσα. Πριν προλάβει να συνεχίσει, το κοριτσάκι ρώτησε με αγωνία:

-"Γιατί ήταν δυστυχισμένο το κοριτσάκι γιαγιούλα...;"

Εκείνη την κοίταξε βαθειά μέσα στα μάτια και συνέχισε την αφήγηση.

"Ο θεός Έρωτας την συνάντησε τυχαία μια μέρα και μαγεύτηκε από την ομορφιά της. Της είπε πως έπρεπε να φύγει για ένα μακρινό ταξίδι και θα επέστρεφε για να την παντρευτεί. Έφυγε λοιπόν ο θεός και η κοπελίτσα μας τον περίμενε κάθε μέρα στο παράθυρό της να επιστρέψει... Ήτανε τόσο λυπημένη που άρχισε να τραγουδάει...όλοι λάτρευαν το λυπημένο τραγούδι της, αν και κανείς δεν ήξερε τι την βασάνιζε.
Μια μέρα ο πρίγκηπας του βασιλείου έκανε βόλτα έξω απ'το χωριό της και την άκουσε που τραγουδούσε γερμένη στο παράθυρο περιμένωντας.

'Ω, θεοί!', είπε ο πρίγκηπας γοητευμένος, 'ποιά να είναι αυτή η κοπέλα που τόσο όμορφα, μα και λυπημένα, τραγουδά; Πολύ θα ήθελα να την κάνω γυναίκα μου΄. Πήγε, λοιπόν, και την ζήτησε από τον πατέρα της, ο οποίος φυσικά δέχθηκε.
Την μέρα του γάμου, όμως, επέστρεψε ο θεός Έρωτας!!!".

-"ΩΩΩ", είπε ενθουσιασμένη η μικρή Ξένια.

Η γιαγιά της, χαμογέλασε αβίαστα.

-"Τότε η κοπέλα, άφησε το γάμο στη μέση και έτρεξε στην αγκαλιά του θεού, ο οποίος την πήρε και έφυγαν μακριά πετώντας. Ο πρίγκηπας κόντεψε να πεθάνει απ'τη στεναχώρια του...! Η κοπέλα, όμως, παντρεύτηκε τον θεό Έρωτα και απέκτησαν έναν πανέμορφο υιό, που έμοιαζε πολύ στον πατέρα του, είχε όμως την καλοσύνη και το ταλέντο στο τραγούδι από τη μητέρα του...και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα!", είπε με ένα τεράστιο χαμόγελο η Ξένια τελειώνοντας.

Η μικρή χασμουρήθηκε και κούρνιασε στο στήθος της γιαγιάς της προσπαθώντας μάταια να κρατήσει ανοικτά τα ματάκια της.

-"Και ο πρίγκηπας...;", ρώτησε νυσταγμένα, "τί απέγινε ο πρίγκηπας γιαγιούλα...;". Είπε, και χασμουρήθηκε ξανά πιο πολύ.

Η γριά Ξένια έχασε το χαμόγελό της αμέσως. Έστρεψε μελαγχολικά το κεφάλι στο παράθυρο και άφησε τη ματιά της να χαθεί στο κενό του παρόντος...

-"Ποιος ξέρει γλυκιά μου...; Ποιός ξέρει...;"

Γυρνώντας το βλέμμα στο κοριτσάκι, διαπίστωσε πως είχε ηδη αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της. Ήταν εκείνη τη στιγμή που αφέθηκε στο παρελθόν, που δεν μετάνιωνε, να την τυλίξει ολοκληρωτικά. Ένα τοσο δα μικρό δάκρυ ταξίδεψε για λίγο στο γέρικο και ρυτιδωμένο, άλλοτε λαμπερό, μάγουλο της, και ψυθίρισε:

-"Νά'σαι καλά Ζίμη μου...όπου κι αν βρίσκεσαι..."

21/11/11
Άλλο ένα παραμύθι για υπόσχεση...

Της Ερινύας [3]

"Μια μέρα θα βγω από το σπίτι και θα έχουν φύγει όλοι
παντού ερημιά, όλα παρατημένα ανοικτά
ένα ξυπνητήρι θα χτυπάει και κανείς δε θα το κλείνει

Ήρθε το Τέλος του Κόσμου
Μπήκαν σε κάτι τεράστια ιπτάμενα κλουβιά
και φύγαν να γλιτώσουν
όσους δεν χώρεσαν τους σκότωσαν
κι έμεινα μόνος

Μα πως δεν το έμαθα;
Το είπε το ραδιόφωνο, το είχα κλείσει
Το είπε η τηλεόραση, την είχα σπάσει
Το είπαν οι αρμόδιοι, δεν ψήφισα
Κι έμεινα εδώ

Θα βάλω τα καλά μου
Θα ανέβω στο λόφο
να δω το τελευταίο ηλιοβασίλεμα
θα θυμηθώ ένα παραμύθι
κάπου μακριά οι άνθρωποι
θα νομίζουν πως είναι ακόμα ζωντανοί..."

Έτο που συνέβηκεν τζιαι τούτον... Τζιαμαί που ξυπνάς τζιαι καταλάβεις ότι είσαι ένα μοναξιασμένο, μαννόν ρομπότ χωρίς ίχνος αγάπης μέσα ή έξω του, τί κάμνεις...;

Επιμόρφωση ώρα μηδέν.

"Η Τέχνη της Προσφοράς

• Ο πιο βαθύς φόβος ενός άντρα είναι ότι δεν είναι αρκετά καλός ή αρκετά ικανός.
• Ο άντρας όταν φοβάται, φαίνεται πολύ ψυχρός και αδιάφορος.
• Η τραγική ειρωνεία είναι ότι, όταν ο άντρας ενδιαφέρεται πολύ για κάποιον, ο φόβος της αποτυχίας μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να δίνει ακόμα λιγότερα. Για να αποφύγει την αποτυχία, σταματά να προσφέρει ακριβώς στους ανθρώπους εκείνους στους οποίους θέλει να προσφέρει περισσότερο."

Men are from Mars, Women are from Venus

-John Gray-

Τωρά εκατάλαβα γιατί κάθε τρεις τζιαι μιαν χώννουμαι μες το υπόγειον μου τζι εν θέλω να μιλώ κανενού..! Τούτον ακριβώς εν το λάθος. Το ότι χρειαζούμαστεν κάποιον να μας επιβεβαιώνει, να μας καθυσηχάζει σαν τα μωρούθκια που εχάσαν την παλάμη της μάνας τους. Το ότι για να είμαστεν ευτυχισμένοι χρειαζούμαστεν την γαμημένη την οξυτοσίνη, δηλαδή την αγάπη. Ή μάλλον την ανταπόδωση αγάπης. Η αληθινή αγάπη έννεν έτσι. Η αληθινή αγάπη εν άνευ όρων.

Μερικές φορές νιώθεις ότι οι ανθρώποι εν έμποροι συναισθημάτων τζιαι εσύ είσαι απλά ένας πελάτης τους τζιαι προμηθευτής τους ταυτόχρονα. Τούτη η ατέλειωτη ανακύκλωση αισθημάτων γίνεται όσο δίκαια γίνεται τζιαι η ανακύκλωση χρήματος. Κάποιοι εν πάμπλουτοι τζιαι κάποιοι πάφτωσιοι, άλλοι κουτσοπερνούν, άλλοι περνούν πιο άνετα. Άλλοι πλερώνουνται βρέξει-σιονίσει τζιαι άλλοι δρώννει ο κώλος τους για πενταροδεκάρες. Έσιει τζιαι άλλους που απλά εσυνταξιοδοτηθήκαν τζιαι χαρίζουν ποτζιεί ποδά γιατί εν έχουν ανάγκες, εκτός που τα βασικά, πλέον.

Μπορεί να μεν ευτύχισα πραγματικά στον έρωτα, ηύρα όμως την ηρεμίαν μου μαζίν του. Έννεν ούτε κοντά μου ούτε μακριά μου. Εν τζιαμαί όμως. Τζιείνοι που μου διούν απλόχερα αγάπην χωρίς να σκεφτούν αν θα πάρουν πίσω που μέναν ή οι, εν οι φίλοι τζιαι η οικογένεια. Εγώ είμαι τυχερός που οικογένειαν τζιαι που φίλους. Εγνώρισα αθθρώπους που με την πρώτη ματιά εμπιστεύκουνται σε με την ψυσιήν τους, διουν σου την αγάπην τους τζιαι ότι μπορούν που τον υλικόν τους κόσμον χωρίς να σκεφτούν τον εαυτόν τους ούτε στο ελάχιστο. Αθθρώποι που γουστάρεις να μιλάς μαζίν τους με τες ώρες για ούλλα τα θέματα που διαπερνούν τον στενόν σου εγκέφαλο. Αθθρώποι που σε συνοδεύκουν σε όποια γωνιά του πλανήτη τζι αν είσαι απλά για να μεν μείνεις μόνος σου τζιαι να φοάσαι....

Για τον ανεκπλήρωτον έρωτα τζιαι την ισορροπία που ηύρα μαζίν του επειδή με βοήθησες..



Στο τραγουδιστό χαμόγελο ενός στρούμφ που λέγεται Μαρία..

Της Ερινύας [4]

Τι μας κάμνει να υπάρχουμεν..? Γιατί συνεχίζουμεν να επιμένουμεν στη ζωή? Θέλω να πω, εν υπέρ αρκετά τα στοιχεία ότι είμαστεν φύλλα πετάμενα στον άνεμον. Ότι είμαστεν θύματα των τζιαιρών τζιαι των τυχάρπαστων χειραγωγών...
Εσύ νιώθεις ότι αξίζει σου να περπατάς πας τα άγια τούτα χώματα...? Που τα περπατήσασειν αθθρώποι τεράστιοι, πνευματικά, τζιαι εκάμαν τα να αποκτήσουν την αξίαν που σήμμερα έχουν...?

Ότι τζιαι αν κάμεις εν να καταλήξεις 2 μέτρα κάτω που την γην Άθθρωπε.. Εν φοάσαι ρε? Εν φοάσαι...? Εν να χάσεις τον χρόνο σου κοιμώμενος στο ντιβάνι του Θκιαόλου, τζιείνο που 'ν' καταχωνιασμένο σε μια γωνιούα του Παραδείσου.. Εκατάλαβες..? Εκατάλαβες ρε?!?

Όι.. Εν εκατάλαβες.....εν εκατάλαβες τίποτε.. Τούτη εν η δουλειά σου άλλωστε. Πρώτα ισοπεδώνεις τζιαι μετά κάμνεις ερωτήσεις...

"Μερικά τραγούδια δεν κάνει να τα βγάζεις από μέσα σου. Αναστατώνεται ο αιθέρας και ασθμαίνει. Μερικά χείλια δεν κάνει να φιλούν. Κυλούν τα ψέματα στο αίμα με παλμό και πυρετό. Κάποιοι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι μόνοι να βαδίζουν, στα τυφλά. Δεν κάνει ο Έρωτας την πόρτα τους να χτυπά, είναι κωφοί. Κάποια ταξίδια είναι που κάνουν τη ζωή να περπατεί, να κρατεί το κεφάλι ψηλά και να πυροβολεί με δάκρια όπου βλέπει θάνατο. Η ζωή είναι ανθρώπινη. Οι άνθρωποι είναι ζώα. Και μετά απλά πεθαίνεις. Χαμογέλασε."

Όσα τζιαι να σου γράψω εν να είσαι πάντα εσύ. Θκιαβάζεις τα τζιαι κλαίεις για 2 λεπτά τζιαι μετά ξηάννεις, τζιαι τα ποίηματα μου εν υπήρξαν ποττέ. Όσα τζιαι αν κάμω για σένα, πρώτα θυμώνεις μου, μετά που μήνες εκτιμάς το τζιαι μετά που να πεθάνω εν να καταλάβεις...

Για το ταξίδιν..!

Ότι τζιαι αν πω η Ξένια εν ναν πάντα η Ξένια...

Της Ερινύας [2]

Γιατί εμουθκιάσαν ούλλα πάλε...? Άμπα τζιαι πέθανα τζι εν το χαπάρισα..? Άρκεψεν η κατάθλιψη του σιειμώνα. Μπαίνεις μες τη χειμερία νάρκη σου, τζιαι ξυπνάς που ννα ανοίξει ο τζιαιρός..

Έσιει πολλή μιζέρια τούτη η πόλη τελικά. Χωρίς να αλλάσσουν τα συναισθήματα που μου έφκαλλεν που πάντα. Απλά επροστέθηκεν τζιαι τούτον το, καθόλου τζιαινούρκον, συναίσθημαν μαζίν με τα άλλα, κάτω που την καρτελλούαν ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

Κάμνω πράματα χωρίς να ξέρω το γιατί. Χωρίς να έχω λόγον. Δρω μηχανικά. Ίσως τζιαι με κινήσεις απελπισίας μπορεί να πει κάποιος.

Δρω, αλλά παραμένω αδρανής.

Ζω αλλά παραμένω άζωτος, χωρίς αναπνιάν.

Τί μου συμβαίνει...?

Γνωρίζω...αλλά παραμένω αδαής, χωρίς ίχνος αλήθκειας κάτω που το πετσίν μου. Τζιαι οι Ερινύες μου μισούν τα ψέμματα....μισούν τα!

Άμμαν πεθυμάς ίντα 'ν που κάμνεις?? Πάεις τζιαι βρίσκεις, σωστά? Τζι άμμαν εν μπορείς να κινηθείς??? Μαλακίες, πάντα μπορείς να κινηθείς!! Ποιός σε περιορίζει, του εαυτόυ σου εξαιρουμένου, άλλωστε?



Τωρά παλιμπαιδίζω ή έγινα, ξαφνικά, ποιητής...?


Για το Ρωμινάκι μου που έμεινεν πίσω να καρτερά..