Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τραγούδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τραγούδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011

Ποιό φόβο αγάπησες πάλι...?

Γιατί δακρύζουμεν...? Γιατί αφήννουμεν τον πόνο να φτάσει ως τους καθρέφτες των ψυχών μας τζιαι να τους ξεσιειλίζει..? Εγώ συνήθως κλαίω συχνά. Είμαι γενετζίσιμος χαρακτήρας, τούτη εν η αλήθκεια. Ψιλοφοούμαι να το παραδεχτώ αλλά κάποιες φορές είμαι περήφανος που έχω το χάρισμα να είμαι άντρας με γενετζίσιμη ψυσιή. Φτάνω κοντά στον ανδρόγυνο άνθρωπο, για λλίες στιγμές μόνο, τον άγιο.

Σήμερον θέλω να τσαλακωθώ. Γι'αυτόν εν να σας πω ότι κλαμουρίζουμαι πάντα μυστικά. Μόνον ένας άθθρωπος με είδεν να γεμώνουν τα μμάθκια μου ως τωρά. Επειδή εσυνάφερε μια κουβένταν που εν έπρεπε. Μιαν Ερινύαν. Έτσι παθαίνεις άμμαν λαλείς τα απόκρυφα σου μες τα μπλογκ τζιαι θωρούν τα ούλλοι. Που την άλλην, καλύττερα, εν να είμαι πιο αληθινός με τους πάντες.

Άλλες φορές τρέχουν άμμαν θωρώ μωρούθκια, συνήθως κόρες. Λατρεύκω τες κόρες. Τζιαι περιπαίζουν με γιατί κόρη σημαίνει να την βουράς που πίσω να μεν κάμνει αλλαξοκωλιές, να μεν σου τη γαμά ο ένας τζιαι ο άλλος. Εγώ εν σκέφτουμαι έτσι. Σε κάποια φάση εν να το κάμει τζιαι τούτο, τζιαι χωρίς παρεξήγηση έτσι κάμνει τζιαι η μάνα τζιαι η αρφή τζιαι η κόρη (μου-σου-του). Εν η φύση της γενέκας τζιαι πρέπει να την αγαπούμεν τζιαι τζίνην (χωρίς τη σκοτεινιάν εν έσιει φως). Για μένα κόρη σημαίνει μαλλούθκια τρυφερά τζιαι γλύκες τζιαι αγκαλιούες. Χαζομπαμπάς που λαλούν. Τζιαι επειδή ξέρω ότι εν όνειρον άπιαστον, πιάννουν με κλάματα. Αλλά είπαμεν, πάντα μυστικά.

Τούτη η κουβέντα με το "οι άντρες δεν κλαίνε" πάντα έσπαζεν μου την. Ούλλοι οι άντρες κλαίν' κάποτε. Σίουρα. Απλά φοούμαστεν μεν μας δουν, μεν μας πουν αδύναμους. Τζιαι η αλήθκεια είναι ότι όπως εγίναν τα πράματα εμείς συγκινούμαστεν παραπάνω που τες γενέτζιες. Όι ούλλες. Όσες είσαστεν κλαμούρες νά'σιετε την ευτζήν μου.

"Ποιές λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν; Ποιά ελπίδα σ'οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη; Ποιά θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού; Πες μου, ποιός φόβος σε νίκησε πάλι...;"





Εσένα....ποιός φόβος σε νίκησε πάλι?

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011

Η γενέκα

Τούντο πλάσμαν το περίπλοκον τζιε το σύνθετο τζιε το πολυμορφικό, που επλάστην για να μας καουρτίζει το βλαντζί μας, να μας σπάζει με τες τσιόφτες του τζιε τες σπαστικές του τες συνήθειες που εν έχουν ππόιντ.

Τζίντο πλάσμα που αν δεν υπήρχεν ήταν να πιάμεν τα όρη, να μεν έχουμεν όνειρα τζιε να μεν έχουμε ΠΟΤΕ στον κόσμο ούλλο το chance να ονομαστούμεν "μπαμπάδες". Που αν δεν υπήρχεν ήταν να είμαστιν τζιε πιο ήσυχοι τζιε ήρεμοι. Εν θά 'χαμεν φωθκιές να κρούζουν μες το πετσί μας.
Αλλά ούτε ήταν να νιώθαμεν την ευκαρίστησην της φωθκιάς της σβησμένης, έστω τζίντα τρια δευτερόλεπτα κάθε φορά. Τούντο πλάσμαν που το αγαπούμεν χωρίς να ξέρουμεν το γιατί. Που μπορείς να κάτσεις με τες μέρες να μετράς τα πράματα που σου αρέσκουν πάνω του τζιε μετά καταλάβεις ότι άρκεψες τζιε γίνεσαι σάχλας!

Τούντο πλάσμα γιορτάζει σήμερον. Εφκάτε πόξω στο στενό τζιε πέτε των μανάων, των αρφάων, των φιλενάδων σας να ζήσουν. Τζιε πάνω που ούλλα μεν ιξηάσετε τζίνες που εν χωσμένες μες τες ψυσιές σας. Εν θα σας το συγχωρήσουν ποττέ γιατί έτσι πρέπει. Τζιε φροντίστε να κάμετε τζιε κανένα δωρούι μιτσί, ποτζίνα της καρκιάς, όι τα ακριβά τα ψεύτικα. Τζίνα εν για άλλες μέρες. Ένα τριανταφυλλούι εν αρκετόν πιστεύκω. Στο όνομα της γενέκας λοιπόν παραθέτω αυτούσιο ένα chain-mail που έλαβα κάμποσα χρόνια πριν. Ο πιο αθώος τρόπος να πεις του άλλου αγαπώ σε.


The Lovers of the Heart
Here are a few reasons why guys like girls:

1. They will always smell good even if it’s just shampoo

2. The way their heads always find the right spot on our shoulder

3. How cute they look when they sleep

4. The ease in which they fit into our arms.

5. The way they kiss you and all of a sudden everything is right in the world

6. How cute they are when they eat

7. The way they take hours to get dressed but in the end it makes it all worthwhile

8.Because they are always warm even when it’s minus 30 outside

9. The way they look good no matter what they wear

10. The way they fish for compliments even though you both know that you think she's the most beautiful thing on this earth

11. How cute they are when they argue

12. The way her hand always finds yours

13. The way they smile

14. The way you feel when you see their name on the call ID after you just had a big fight

15. The way she says 'let’s not fight anymore' even though you know that an hour later....

16. The way they kiss when you do something nice for them

17.The way they kiss you when you say 'I love you'

18. Actually ... just the way they kiss you...

19. The way they fall into your arms when they cry

20. Then the way they apologize for crying over something that silly

21. The way they hit you and expect it to hurt

22. Then the way they apologize when it does hurt (even though we don't admit it)!

23. The way they say 'I miss you'

24. The way you miss them

25. The way their tears make you want to change the world so that it doesn't hurt her anymore..... Yet regardless if you love them, hate them, wish they would die or
know that you would die without them ... it matters not. Because once in your life, whatever they were to the world they become everything to you. When you look them in the eyes, traveling to the depths of their souls and you say a million things without trace of a sound, you know that your own life is inevitable consumed within the rhythmic beatings of her very heart. We love them for a million reasons, No paper would do it justice. It is a thing not of the mind but of the heart. A feeling. Only felt.




ότι ποιήμαν τζι αν έγραψα για σένα, εν το όνομα σου η προσευχή που λιώνει μες το στόμα μου ώστι να τζοιμηθώ...

Δευτέρα 7 Μαρτίου 2011

Η Νεφέλη τζ' η Αριάνα

Θέλω να πεθάνω μες τ'αγκάλια σου..τζιε θέλω εσύ να μου κλείσεις τα μμάθκια μου. Τζιε να τζυλίσει ένα δάκρυ μόνο που την άβυσσο σου την ακαταλαβίστικη με το μελισσόχρυσο το χρώμα, τζιε ο θρήνος να τελειώσει τζιαμέ. Να μεν με ξιάσεις ποττέ..τζιε η αγάπη μου ννα σε κρατά βραστή στους σιειμώνες που έρκουντε.

Να είσαι δυνατή μετά που μέναν, μετά πον να με χάσεις, τωρά εν χρειάζεται, προσέχω σε που μακρά, διακριτικά τζι ας μεν με θωρείς. Όπως τον τζύρη, που θωρεί την κόρη του κάθε λεπτό της ζωής του τζι άμμαν τζιοιμάται θωρεί την όρομα, που της αφήννει σιοινήν ναν ελεύθερη γιατί εμεγάλωσε αλλά για τζείνον εν ναν πάντα το μωρό του το μονάκριβο..

Είσιες δίκαιο, πάντα εν να είμαστεν ένα, έτσι εν το γραφτόν. Γραφτόν ένι όμως τζιε να χωριστούμεν, για να καταλάβεις τζιε να καταλάβω, για να νιώσεις τζιε να νιώσω, να αγαπηθούμεν που μακριά δυνατά τζιε μοναδικά. Τζιε μετά να ξιάσεις τζιε να κάμεις τζίνα που μαζίν ονειρευτήκαμεν, ο καθένας τα δικά του.

Τζιε να πεις τζι έναν τραούδιν για μένα, μόνον για μένα. Όπως το "Να με προσέχεις" που ελάλες κάμνει σε να με σκέφτεσαι, ή το "Σιωπή" που αθθυμίζει σου εμέναν...ή την "Νεφέλη" για μιαν επιθυμίαν που μόνον εγώ τζι εσύ εκαταλάβαμεν που μωρά.

"Τέλεια η νύχτα να απλώσει τα μυστηριώδη πέπλα της στους ώμους σου...και ταξίδι απέραντο να σε πάει στους μυθικούς, των ονείρων, κόσμους...κι εκεί Ανθρώπους να βρεις αλάνθαστους, που σ'αγαπούν αβίαστα κι αληθινά και όλη τη νύχτα νά'ναι ζεστή η αγκάλη σου από δαύτους...εκεί να δεις κι εμένα...και όταν μας βρει το πρωί και το φως κουλουριαστεί μες την καρδιά σου, άφησέ με να φύγω λίγο πριν με ξεχάσεις...και όταν ξύπνια δεν θα θυμάσαι με ποιούς πέρασες το βράδυ, να έχεις ένα από τα καλύτερα πρωινά που θα ζήσεις μακριά μου...μέχρι ξανά να μας βρει το σούρουπο αγκαλιά και με χέρια ενωμένα...κι εκεί να σε προσέχω, σαν κοιμάσαι, στα σωθικά μου...
Για τη Νεφέλη

Να προσέχεις και θα σε προσέχω κι εγώ όσο μπορώ με τον τρόπο μου.."


Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Μιαν ώραν...αργότερα

Εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω, εν θέλω να φύω...

Δηλαδή τούτη η ζωή εν τόσον άδικη σε σημείο αηδίας. Την μιαν θέλω να φύω που τον ιούνην (πράμα που σημαίνει περνώ γενέθλια μόνος μου στη ξενιθκιάν), τζιε την άλλην φέρνει τα έτσι η τύχη τζιε πρέπει να φύω πολλάααααα πιο μετά τζιε καταρκούμε θεούς τζιε δαίμονες. Τζιε ύστερα ίναμπου γένεται?!?! Ε τα γνωστά..η ζωή γαμά με κανονικά τζιε αρέσκει μου θέμας!! Ξεκινώ τζιε περνώ ωραία (για πρώτη φορά μετά που τόσην κόλασην), εν θέλω να φύω (εμπεδώσετε το οξά ακόμα?), τζιε είμαι σαν την μούγιαν την ώρα που πνίεται μες τον καφέ σου, δηλαδή απολαμβάνω την στιγμή μου την τελευταία ρουφώντας όση καφεΐνη μπορώ!

Εν ιξέρετε ίντα ωραία νιώθω, τζιε πόσα πράματα θέλω να πω τζιε να κάμω τωρά που θωρώ να κοντεύκει η ώρα που ννα μπω μες το airbus. Λάιφ σακς μαν.

Το τραούδιν που ακολουθεί αφιερωμένο σε μια κοπέλα που δεν εγνώρισα ποττέ τζιε αν ούλλα παν καλά εν να πάω να της πάρω λλία λουλλούδια στον τάφο μαζί με τον άθθρωπο μου.



"Βάστα με στην αγκάλη σου, ώσπου να φκει η ψυσιή μου"




ΥΓ to whom it may concern, εψές επέρασα μιαν που τες πιο ωραίες τζιε έντονες νύχτες της ζωής μου τζιε αγκάλιασα τον πιο σημαντικόν άνθρωπο με τρόπο που ούτε εγώ εν επερίμενα.

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Τωρά τελευταία...

Κάτι έπαθα τζιε είμαι χαρούμενος! Like...FOR REAL!! Τζι εν καταλάβω γιατί. Τζιε το πίσω μέρος του νου μου (του ποιού?!) πάντα στες χαρές καρτερά να έρτει μπόρα μιάλη να μας πνίξει.

Να μας λείψουν τα χαμόγελα τελοσπάντων.

Μπαίνω σε σκέψεις περίεργες τζιε ζω νωχελικά τζιε ανούσια. Τζιε γράφω πόστ χωρίς θέμαν ιδιαίτερον, απλά για να δω τες σκέψεις μου γραμμένες.

Τελικά οι σκέψεις μου ποιές ένι...? Να αμφιβάλλω συνέχειαν. Δηλαδή αν μου πεις καλημέρα φκαίνω έξω να δω αν έσιει ήλιον! Επίσης, να αγαπώ όσον πιο δυνατά μπορώ τωρά που μπορώ, πριν φύω τζιε πριν "φύω". Να δείχνω το εγώ μου όπως ένι σε ούλλους τζιε να μεν ασχολούμαι με εφήμερα πράματα. Άσχετο αν τα καταφέρνω ή όι, εγώ τούτα σκέφτουμαι!

Αλλόναν πράμαν, εν ο έρωτας, νομίζω ότι ο μοναχισμός τελικά έννεν μόνο θρησκευτικού χαρακτήρα τζι επήρα όρκο να μείνω όπως είμαι. Αν τον πατήσω ή όι εν να φανεί στην πορεία...Πάντως έσιει τζιερόν πολλύν να νιώσω έτσι, αλήθκεια. Αλόπως εν που έσιει πολλύν τζιερό να με πεί "αγάπη μου" τζίντο πλάσμα που μόνο τζίνο αφήννω να με πει έτσι. Που την άλλην τζίντο πλάσμα χρωστά μου τζιε χρωστώ του τζιε οι λοαρκασμοί μας εν τελειώνουν έτσι εύκολα, είτε φύω, είτε "φύω". Το ππόιντ ένι ότι τωρά είμαστιν όπως παλιά, πολλά παλιά, τζι έν θέλω να το αφήκω πίσω. Τζιε είπα του το...νάκκον άτσαλα αμμά είπα του το. Που την άλλην, το πιο πιθανόν να με αφήκει τζίνο πίσω..Τέλοσπαντων εμπήκαμεν μες τα υπόγεια τωρά τζι έννεν η ώρα.

Το τελευταίο πράμα που σκέφτουμαι εν το danish pastry with fruits του Four Seasons γιατί είπα πως εν να γράψω κάτι τζιε για τζίνο (γιατί επαρεξηγηθήκαν με τη σιοκολατίνα του προηγούμενου ποστ!), τζιε για το Imperial Earl Gray τσάιν δίπλα που μια σωπούα σαν ηβρέσιει, μες τα Χρώματα..